POLSKIE {C:$0000FF}NAPISY
{C:$FF0000}{y:b}SPADKOBIERCA
Pański drink, panie Cordell.
Hugo Cordell nie żyje. Numer jeden francuskiej stali.
Cordell zginął razem z żoną w swoim odrzutowcu
Bart Cordell, jedynym spadkobiercą.
Bart Cordell.
Dużo o nim mówią od rana w Paryżu.
Polityka, prasa, finanse. Co o nim wiemy?
W tej chwili leci liniami Alitalia z Nowego Jorku do Paryża.
Towarzyszy mu przyjaciel David Loewenstein.
Francuz, którego poznał w Harvardzie.
Obecnie troszczy się o bank Cordella w Nowym Jorku.
Do audycji Człowiek Miesiąca Bart Cordell jest idealny.
Francuzi go nie znają. Będziemy ich informować.
Nie, Solange, dzisiaj żadnych róż.
Bez czarnych wstążek, to bezcelowe.
- Tak? - Panie Berthier.
To kopia końcowa do druku.
Szkoda, bo spadkobierca ląduje za dwie godziny.
Będzie chciał zobaczyć ostatni numer.
Cordell nie wraca do Francji tylko po to, żeby zakopać ojca.
Mówi pan poważnie?
Gdyby Cordell był zdolny do czegoś, wiedzielibyśmy o tym.
Zobaczymy.
Berthier
Lambert.
Liza Rocquencourt
Jedyny spadkobierca do największej fortuny w Europie,
Bart Cordell ma wszystkie atrybuty gwiazdy.
Stał się osoba publiczną.
Niektórzy mówią, że to playboy. Gorąca głowa.
Nie dawali sobie z nim rady, więc ojciec wysłał go do USA.
Ale nie to było powodem sporów.
Cordell poróżnił się z ojcem, ponieważ poślubił córkę Galazzi.
Włoskiego potentata stali.
Galazzi, to wschodząca gwiazda włoskiej prawicy.
- Zaczyna się narada produkcyjna. - Pierdol naradę produkcyjną!
Jego przyjaciele mówią, że Cordell to wojownik, zwycięzca.
Pomimo ich różnic,
ojciec pozwolił mu kierować swoimi interesami w USA.
Podobno był ostrym zawodnikiem rugby.
Potem jest brudna wojna w Algierii.
Był porucznikiem.
Miał zatarg z pułkownikiem, który torturował więźniów.
- Skończyło się sądem wojennym. - To jakiś Superman?
Raczej kilkudniowa supergwiazda.
Nie ruszaj tego!
W każdym razie, to dobry materiał na reportaż.
- Ponadto jest przystojny. - Zauważyłaś, co?
To podniecające.
Podróżować samolotem razem z Bartem Cordell.
- Co mogę dla pani zrobić? - Zaprosić na drinka.
NIE PRZESZKADZAĆ.
Śliczne ucho algierskiego wojownika.
O co ci chodzi, Cordell?!
Dalej! Pchaj!
O tej porze dnia, dokładnie w tej minucie
Teraz!
Jesteś wart 150 milionów dolarów.
Wliczając w to Bank Cordell, Hutę Stali, Grupę Prasową,
udziały w akcjach na Wall Street i deficytową Stocznię.
- Jestem najbogatszy na świecie? - Nie.
Jesteś 20 w zachodnim świecie.
Jest Brayen, prywatny detektyw.
Samolot mojego ojca wyleciał z Genewy do Paryża.
Minutę po tym eksplodował.
Chcę wiedzieć wszystko.
- A więc, panie Delegacie? - Nazywam się Berthier.
Mój ociec nazywał pana Delegatem.
Proszę poznać mojego.
Ufam, że nie będziecie walczyć ze sobą.
- To zależy od pana Loewensteina. - I od pana Berthiera.
- Zespół Człowieka Miesiąca. - Pracujemy dla pana Carnavan.
Mała walizka?
Dobrze.
Zrozumiałem.
Panie Cordell, mógłby pan?
Nie było lepszego zdjęcia?
Chyba już za późno na zmianę.
Tak, wydruk już jest gotowy.
Mógłby się pan podpisać?
To najgorsza gazeta w Paryżu!
Dziękuję.
Liza Rocquencourrt, 27 lat, redaktor i szef techniczny Globe.
Rozwiedziona, bezdzietna.
Co ją nakręca?
- Co to jest, mówi pan? - Tak. Seksualnie, co wiesz o niej?
Położyć wszystko tutaj! Proszę tu zostać!
- Panowie, wiecie co robicie? - Wykonuję swoją pracę.
Nam się spieszy, wie pan, że...
Tamta walizka!
- To nie jest moja walizka. - Jedną chwilę.
To skandal, trochę przyzwoitości!
Proszę to wyłączyć.
Mówię, że to nie moja walizka.
Proszę pana o spokój.
- Dla mnie to wystarczy. - David, bilety!
Osiem biletów, dziewięć walizek.
Znajdź kobietę z samolotu.
Proszę opróżnić kieszenie.
Połącz mnie z ministrem!
- Słucham? - Tu Berthier, przyjacielu.
- Jak idzie, Delegacie? - Zupełnie nie tak.
Okazuje się, że to pańska walizka.
To zmowa, przy odprawie celnej.
- Zajmę się tym. - Dziękuję, przyjacielu.
Pani mnie połączy z Bremontem.
Dobrze, panie ministrze.
Tak, rozumiem, panie ministrze.
Uszanowanie, panie ministrze.
Wszystko się wyjaśniło, panie Cordell.
Tą ja się zajmę.
W rozkładzie zajęć ma pan o 17:00 ograniczone zebranie zarządu
w głównej siedzibie spółki.
Zebranie zarządu będzie o 14:00 w pociągu Paryż-Lyon.
Proszę zabrać panów i panią.
Chcę pomedytować nad szczątkami rodziców.
My jedziemy na stację metra.
Cordell ma bzika!
Sprowadził specjalny wóz z N. Jorku, żeby pojechać do Lyonu.
- Jechać za nim? - Oczywiście, że jechać!
Szerokiej drogi!
Port lotniczy Genewa-Cointrin.
Potrząsnę tymi staruchami.
Jeśli pociąg będzie jechał za szybko mogą podskakiwać.
Chwilowo są w dobrej formie.
Popatrz na nich. Dzisiaj nie zjedzą w Lasserre.
Nie przyjdą na spotkanie pełne potraw i cygar.
Nie zapadną w sen przy przemówieniu.
To rutyna.
Tak pan ich nie przekona. Nie! Bardzo proszę!
Nie chcę, żeby mnie kochano.
Chcę, żeby mnie rozumiano.
Interesuje mnie zarabianie pieniędzy i będziemy nadal to robić.
Interesuje mnie także, żeby robotnicy zarabiali pieniądze.
- Czy to partycypacja? - Może pan to nazwać, jak chce.
- Związki są przeciwne. - Często rozmawia pan ze związkami?
- Związki robią to dla nas. - I to mi się nie podoba.
Chcę odwiedzić nasze fabryki.
Rozwiążemy problemy na miejscu.
Dla mnie konflikt między pracodawcą, a pracownikiem to przeszłość.
I będę rozpowszechniał to przez centra prasowe.
Tworzymy lewicową prasę.
Nie. Opiniotwórczą prasę!
Panowie, posiłek czeka przy barze, dzięki uprzejmości pana Cordell.
- Zapraszam bardzo. - Byłem już taki głodny.
Proszę przechodzić.
Powinienem być na zmianie tamtego dnia.
Ale nie pracowałem, bo byłem chory.
Miałem zatrucie pokarmowe. To zdarzyło się nagle.
Musiałem zjeść coś w barze na lotnisku.
Zastąpiono mnie w ostatniej chwili.
Przez Campanelle, mechanika, który mieszka nad jeziorem.
Może pan mówić o gazecie przy świetle dnia.
Nie zauważyła pani, że nie zamierzam mówić o gazecie?
Chcę uprawiać miłość.
U mnie nie ma hipokryzji w seksie.
Kiedy jestem w pociągu albo samolocie, mam ochotę uprawiać miłość.
Zwłaszcza z kobietą, której nie znam.
W zasadzie tylko raz uprawiam miłość z taką kobietą.
Raczej szybko i w okolicznościach podobnych do takich.
Wielu postępuje podobnie.
Ze mną posuniesz się dalej, niż z jakimś obwoźnym sprzedawcą.
Psychiatra mógłby powiedzieć, że posiadanie władzy
i moja profesja wpływają na moje seksualne zachowania.
To przemówienie chyba zamyka zebranie zarządu?
Nawet jeśli jestem w pociągu z kimś, kogo nie znam...
nie muszę podzielać jego fantazji.
Ma pani wielu innych.
Jestem dobrze poinformowany.
Znam wszystkie pani zwyczaje.
Gdzie jest mój ojciec?
Wracam do Paryża. Do widzenia.
Z Bogiem. Zobaczymy się w Paryżu.
Jedzie pan ze mną?
- Szukam pana Marrtin. - Pan nazywa się Cordell.
- Tam jest. - Dziękuję, idziemy dalej.
Panie Cordell, pana brat umarł na chwilę przed nadejściem aliantów.
Miał to cały czas przy sobie.
Nigdy nie zapomnij Barthelemy, twój wujek Remi to wynalazł.
Ja produkuje to przemysłowo.
Dla całego świata, dzisiaj i jutro, to jest warte miliardy.
Dlatego nie jesteś jak inne dzieci.
Jesteś spadkobiercą.
Jesteś spadkobiercą!
Nie wierzę, że to był wypadek.
Ponadto moja matka musiała znać wiele spraw.
I Delegat, który często przebywa z jezuitami jak pan.
Najlepsi jezuici są poza Kościołem.
Było pan najbliżej niego jako jego spowiednik.
Między nami, panie Bart, to żadna tajemnica spowiedzi,
ale nie mam nic do ujawnienia.
Życie pańskiego ojca było jak otwarta księga.
W ostatnim czasie był zatroskany, wyczuwałem to.
Ale jego problemów nie mógł rozwiązać duchowny.
Jednym z jego problemów było pańskie małżeństwo.
- Nazwisko Galazzi połączono z jego. - To stara historia.
Naprawdę nigdy mi nie wybaczył.
Do zobaczenia. Z Bogiem.
Nie jest pan zmęczony z powodu różnicy czasu?
Nie.
Jaki jest prefiks do Nowego Jorku?
9-1-212 i pana numer.
Jak się czujesz? Mam nadzieję, że to nie było zbyt bolesne.
Wszystko dobrze, nie martw się. Zostań w Nowym Jorku.
Sam o wszystko zadbam.
Zawsze sam o wszystko dbasz.
Kiedyś musisz mi to wyjaśnić.
Jeszcze o tym pomówimy. Daj mi teraz młodszego Hugo.
Hugo, to twój tata.
- Jak się masz, Hugo? - Nie za dobrze, tato.
Z jakiego powodu, Hugo?
Czytałeś dziennik Wall Street? Nikiel wciąż dołuje.
To nie za dobre dla twoich akcji.
- Nie mówisz jak optymista. - Jak mogę być optymistą?
I do tego rozbiłem dzisiaj rower.
Wybacz, ale o 6:00 zaczynają się wiadomości NBC.
Nie chcę czegoś przegapić. Dobranoc.
Dobranoc, Hugo.
Proszę sprawdzić wszystkie spotkania mojego ojca.
Bart!
Znalazłem kobietę z samolotu.
To dziewczyna na telefon.
Nazywa się Lauren Corey. C-O-R-E-Y.
Jest w hotelu Raphael, apartament 212.
Co robisz?
- Zabieram twój kamień. - A twój?
- Zapomniałem go w Nowym Jorku. - Jakie to chytre.
Mówiłeś apartament 212 w Raphael?
Tak, 212.
Kto tam?
- Dlaczego to zrobiłaś? - Dla pieniędzy.
- Ile? - 2.000 dolarów.
Plus bilet powrotny Paryż-Nowy Jork.
Przyleciałaś z Paryża, żeby polecieć ze mną do Nowego Jorku.
Nigdy nie noszę gotówki.
Jeśli wypiszę czek na 4.000 dolarów,
powiesz mi, kto ci zapłacił, żeby mnie skompromitować?
Przyjaciółka mnie skontaktowała.
Po przylocie miałeś ten bilet mieć przy sobie.
Nic więcej nie wiem.
Potrzebujesz drugiego czeku, żeby podać nazwisko tej osoby?
Nazywa się Gisele Marlowe.
Robi to, co ja, ale ma protektorów.
Jakich?
Do tego jest potrzeby drugi czek.
Sama wypisz sumę.
Nazywa się Theron-Maillard.
Z portierem, proszę.
Naprzeciwko jest mały facet w nieoznaczonym wozie policyjnym.
Przekaż mu, że może iść do łóżka.
I że Bart Cordell zostaje w hotelu do rana.
Dobrze, proszę pana.
Przykleiłeś się do mnie.
Miejscem docelowym nie było Orly. To był Nowy Jork!
Nowy Jork!
Leciał zobaczyć się ze mną.
Nie powiedział mi pan o tym.
- Nigdy nie wspomniał pan o tym? - Też nie wiedziałem.
Pana ojciec był ostrożny.
Może chciał przekazać coś ważnego. Nie ufał telekomunikacji.
Wychodzi na to, że i panu.
Wiedział pan o czymś?
- Przeczuwałem coś. - Mam gdzieś, co pan przeczuwał.
Tylko o czym pan wiedział!
To samo dotyczy pana!
Pan myśli, że to sabotaż. Chcę dowodów!
Niech pan wraca do Genewy.
Nie słyszałem głosu pana Brayena. Czy on jest niemową?
Nie. Jest prywatnym detektywem.
Dlaczego opłacamy detektywów? Żeby prowadzili śledztwo.
Nie po to, żeby gawędzili.
Nie zapomnij podkreślić potrzebę inwestycji w stocznię.
Stocznia, jeden plac, dwa budynki.
Jak metro, ale nie brązowe.
Panowie!
Nie trzeba.
Proszę nie palić na zebraniu.
Ile róż wysyła się damą w tym mieście?
Jeżeli jest pan uprzejmy 11.
Jeżeli jest pan dżentelmenem 17.
Jeżeli jest pan zakochany 35.
Zawsze nieparzystą liczbę.
Najpierw pomówimy o stali...
a potem o tym.
Co jest lepszą gazetą, według pana.
Gazeta, której nie można naśladować.
W Paryżu są cztery tygodniki takie jak nasz.
Ani gorsze ani lepsze.
Co pan proponuje?
Co proponuję?
Zmienimy wszystko!
Zmienimy wszystko, prezentację, treść, sygnatury.
I może redaktora naczelnego.
To oczywiste, nie zamierzam tworzyć playboya z rozkładówką.
Wejdźcie do środka.
Mam nadzieję, że pan Lambert żartował.
Chcę, żeby Glob był jeszcze bardziej agresywny.
Fabryki Cordella mają 15 milionów zysku netto.
W tych samych fabrykach migrujący robotnicy zarabiają mniej
niż 200 dolarów na miesiąc.
Nie rozumiem, dlaczego moja gazeta ma o tym nie wspomnieć.
- Pan szuka popularności! - Nie! Szukam realizmu.
Jeśli dobrze rozumiem, to czas żeby zapytać o podwyżkę.
Widząc pani ostatni odcinek wypłaty, panno Rocquencourt,
nie zaliczyłbym pani do wędrownych robotników.
Cordell, Człowieka Miesiąca.
Chcę ujawniać jeden skandal na tydzień.
To nie trudne w dzisiejszej Francji.
Pominiemy to jeśli pan chce.
Żartuje pan?
Nie obawia się pan, że on posuwa się za daleko?
Bo jeśli kopię w życiu Barta Cordella, znajdę dużo skandali.
Może pan kopać, gdzie chce, nawet pożyczę panu kilof.
To drobiazg wobec ataków na niego.
A co z obsypywaniem różami dziewczyny na telefon?
Co z tego? Nie można już posuwać panienek we Francji?
Co na to powie jego żona Giovanella?
Być może to samo, co pana żona Juliettte Carnavan,
kiedy nie śpi pan w domu dwa razy w tygodniu
pod pretekstem redagowania swoich programów.
- A co z panem? - Ja jestem kawalerem.
Będę mówił do ciebie Lisa, a ty do mnie Bart, OK?
Mogę ci zadać pytanie?
Co robisz, kiedy taksówkarze strajkują?
Zjesz ze mną dzisiaj kolację?
Chcę ujawniać jeden skandal na tydzień.
To nie trudne w dzisiejszej Francji.
To nic dobrego, musimy to ukryć.
Przykro mi, to wszystko, co znalazłem
Najbardziej tajemniczy człowiek piątej republiki
Prawnik Georges Theron-Maillard
Rok temu zlecono mi zakup przedsiębiorstw Cordella
przez grupę, której nazwy nie mogę podać.
Pana ojciec nie chciał sprzedać. Na żadnych warunkach.
A pan chciałby go teraz sprzedać?
Kto chce kupić?
Kilka spółek w Europie ma środki do tego zakupu.
- Wiem o czterech. - Faktycznie.
Interesuje ich stal czy prasa?
Wszystko razem!
- Mam pan kontakt z tą grupą? - Naturalnie.
I naturalnie mój ojciec zawsze mówił nie.
Znał pan staroświecki patriotyzm swojego ojca!
Pierwsza Francja, potem Europa.
Powiedzmy, że ja też odmówię...
z małym dodatkiem.
Nie po to usunięto starego Cordella,
żeby nie żądać sprzedaży od syna.
Usunięto? To absurdalne.
Myśli pan, że został zabity, żeby ułatwić zakup?
To nie są Francuskie metody!
Wspominał pan o zagranicznej grupie.
Wkrótce udowodnię, że ta katastrofa nie była wypadkiem.
Młodzieńcze, ma pan całkowicie wykrzywiony obraz świata.
Zbyt długo żył pan w środowisku amerykanów.
Walizka wypełniona narkotykami przez dziewczynę na telefon.
To pewnie był obraz mojego wykrzywionego umysłu.
Gdybym został skompromitowany, tego dnia pańska grupa
zgłosiłaby ofertę kupna radzie dyrektorów Cordella.
Którzy mieliby dobry powód, żeby przestać mi ufać.
Spadkobierca Cordella uzależniony od narkotyków.
Środowisko amerykanów, mówi pan?
Jesteśmy w nim.
Tajemnicza śmierć mechanika na lotnisku w Genewie.
- Dawid? - Tak?
Zabili Campanelle, mechanika, który dłubał przy samolocie ojca.
Co więcej...
widziałem się z Theron-Maillardem.
Wyobraź sobie, że cudzoziemcy chcą kupić grupę Cordell.
Dla stalowni to bez znaczenia.
Francja jest wypchana pieniędzmi zagranicznych inwestorów.
Natomiast Globe i prasa...
to droga do kontrolowania części opinii publicznej.
Rząd nigdy tego nie zaakceptuje.
To oznacza, że...
muszą wziąć odpowiedzialność za dziedzictwo mojego ojca.
O niczym nie zapomniałeś?
Mój zegarek, dziękuję.
- Zawsze zapominam. - O czym jeszcze zapomniałeś?
O czym jeszcze zapomniałeś!
- Jesteś roztargniony. - Zapomniałem.
Ty draniu!
Nie rób tak więcej.
Nie boimy się lewicowej koalicji.
Stracimy stołki, może nawet wiele z nich.
Ale Francja się uchowa.
I ja też.
Słyszałem, że twój spadkobierca ma reformatorskie zapędy.
Chce odstrzelić stary zespól Globe.
Lambert dobrze się spisywał.
Wieści szybko się rozchodzą.
Wiesz jak to idzie,
zaczynają od prowadzenia gazet, następnie wydaje im się,
że mogą prowadzić kraj.
Skoro masz informacje o rozmowach w biurze mojego szefa,
przerwij nadzór nad nim, kiedy jest w podróży.
Bardzo proszę, przyjacielu.
To śmiechu warte, on się niczego nie obawia.
Rozumiem.
Jak sobie życzysz.
Co się dzieje przy stole 17? Nastrój to zimny lód.
Pan Cordell zarezerwował na trzy osoby.
Obojętnie co się wydarzy, spędzimy noc razem!
Myślałam, że spotykasz się tylko raz z tymi samymi z kobietami.
Nasz pierwszy raz się nie liczy.
Nie tylko umawiasz się z dwoma kobietami
w przededniu pogrzebu swojego ojca.
Tobie się również wydaje, że jesteś nieodparty.
Jesteś typowym mężczyzną we wszystkich aspektach.
Masz zepsutą koncepcję kobiety.
One są rzeczami, kurtyzanami.
Żal mi twojej żony.
Twój ojciec niesłusznie miał uraz do niej.
Nie mów mi, że mój ojciec zwierzał się tobie.
On taki nie był.
Wczoraj udawałeś, że wszystko o mnie wiesz.
Świnie obrzucili mnie gównem.
Ale zapomnieli dodać, że byłam blisko z twoim ojcem.
Bardzo blisko.
Dobranoc.
35.
36.
Tak, karta 36, Marceau,
czwarty brygadzista w zakładzie Cordella w Thionville.
Miesiąc temu zmarła mu żona.
Nie za dużo w tym demagogii?
Rozczarowujesz mnie, David.
Zawsze możemy pomówić o technice Kenedy'ego,
"wiedz wszystko o ludziach, którzy pracują dla ciebie".
Kiedy odwiedzimy fabrykę po pogrzebie ojca,
uścisnę dłoń temu Marceau.
Powiem, że przykro mi z powodu śmierci jego żony.
Przy okazji, wiem że chcesz, żeby Lauren podróżowała z tobą.
Uważam, że ona jest niebezpieczna.
Ona za bardzo cię pochłania.
Oficjalnie ona podróżuje z tobą.
Jeżeli chcesz kobiety, weź Lisę!
Ona przynajmniej pracuje dla ciebie.
Nie, Lisa to co innego.
Zastanawiam się tylko czy była kochanką mojego ojca.
Nie wiem.
Z drugiej strony, bajka o Lisie i taksówkarzach.
To całkowita bzdura. Delegat robi cię w konia.
- Nie ufaj mu. - On mówił to samo o tobie.
Typowe.
Zabrałeś swój kamień?
- Dlaczego nie możemy pracować? - Taka była wola starego.
To wkurzające.
- Bez kwiatów, bez wieńców. - Żadnych mów, żadnych zdjęć.
Wymienia się Galazzi w razie wygranej neofaszystów we Włoszech.
On zawsze był prawicowy, szczególnie podczas wojny.
Od śmierci Cordella seniora, zaczyna pojawiać się teść.
Okażcie trochę szacunku, proszę.
Dziękuję za przyjście.
- Jestem Pierre Delmas z Globe. - Znam pana sygnaturę.
Jakiś czas temu pana ojciec zlecił mi śledztwo.
Chcę pomówić z panem na osobności.
Wrócę z panem Delmas.
Zobaczymy się w Paryżu.
Uważam, że pana ojca zamordowano.
Jestem tego pewny od wczorajszego popołudnia.
Mechanik z Genewy, Campanella.
To stąd ten wniosek?
Ja mam mocniejsze dowody, zupełnie inne.
Pański ojciec dał mi coś wielkiego.
Co pan wie?
To długa i bardzo złożona historia.
Zatrzymaj się!
Nic mi nie jest. Delegat!
Bart!
Chodź, zaraz wybuchnie! On nie żyje! Szybko!
Uciekać, zaraz wybuchnie!
Nic panu nie jest, ale poleży pan jeszcze dwa dni.
- Odwołuję wizytę w fabryce. - To niemożliwe.
Wszystko jest przygotowane, będzie pan chroniony.
- Nowy Jork na linii. - Z panią Cordell, proszę.
Biedny Delegat, wygląda jak mumia wyjęta z sarkofagu.
Giovanella?
Ktoś próbował mnie zabić.
Jean nie żyje.
Tak, ogrodnik ojca z Chemilly.
Nie możesz zostać sama w Nowym Jorku.
Mówiłem z twoim ojcem.
Pierwszym lotem odlecisz z Julienem do Rzymu.
Będziesz tam bezpieczna.
Zobaczymy się za kilka dni.
Minister musiał wejść innymi drzwiami.
- Jakimi? - Jest wyjście ewakuacyjne.
Pewnie przyszedł zobaczyć Cordella.
Źle zrobiłem, że cię posłuchałem i wycofałem nadzór!
Wyraziłem myśli pana Cordella.
Jakby nie patrzeć, przyjacielu, to ci nie zaszkodzi.
Nieudany zamach w pełni wyborów, przysłuży się zwolennikom PiSu.
Dlaczego nie oskarżysz nas o jego przygotowanie?
Dość!
Macie więcej, niż chcieliście.
Minister jest tam.
Co się stało z reporterem, który był ze mną w taksówce?
Delmas? Umówiłem cię z nim u niego w domu.
Jesteś niezawodny.
Domyślam się, że nowy Jaguar czeka już na mnie.
- Jest uzbrojony? - Oczywiście.
- Napije się pan drinka? - Nie, dziękuję.
Słucham pana.
Pół roku temu, pański ojciec chciał spotkać się ze mną.
Tutaj.
Mieszkam sam w tym budynku.
Oto co mi powiedział.
Chcą kupić grupę Cordell.
Kupujący to Metal Konsorcjum, Międzynarodowa Spółka.
Znam ich finansowe ambicje, ale...
chcę wiedzieć więcej o kilku ich liderach.
Prawił mi komplementy, a robił to rzadko.
Jest pan wielkim śledczym, potrzebuję pana.
Odpowiedziałem, nie jestem gliną.
Powiedział, że opublikuje wyniki mojego śledztwa.
Zwiedziłem przemysłowe piekła, Zagłębie Ruhry i Północne Włochy.
Szybko odkryłem, o czym myślał pański ojciec.
Najbardziej interesował go człowiek prowadzący operację wykupu.
Zna go pan dobrze.
- Właśnie o tym myślał ojciec. - Kazał mi to sprawdzić.
Poszedłem do źródeł.
Pana teść to lider włoskiego odłamu faszystowskiej prawicy.
Był częścią niemiecko-włoskiego planu przemysłowego zjednoczenia,
w czasie II wojny światowej.
Tej historii nie muszę przypominać, zna pan ją lepiej niż ja.
W 1941 roku,
panu ojcu nakazano kolaborować z niemiecką machiną wojenną.
Wyjechał z Europy do USA z panem i pańską matką.
Pana wujek, Remi Cordell, nie mógł dołączyć.
Zmarł na wygnaniu.
Odkryłem, że stał za tym Galazzi.
To on przyczynił się do aresztowania i deportacji Remi'ego.
Powiedziałem to panu ojcu.
Teraz mówię panu.
Faszysta!
Wiedział o tym zanim umarł?
Oczywiście, dlatego wyjechał do Nowego Jorku z pana matką.
Tak jak mówiłem.
Połączcie mnie z panem Berthier.
Delegacie, nie odwiedzę prowincji.
Jadę do syna w Rzymie.
Niemożliwe, wszystko ustalone, czekają na pana.
Nie szkodzi, to ważna sprawa, później wyjaśnię.
Panie Bart, niezależnie od powodów, mówił pan, że chce coś zrobić.
Utrzymanie ciągłości to pana pomysł.
Mogę opuścić Longueil i St. Nazaire, ale nie Thionville.
Będzie dwóch senatorów, deputowany, prasa lokalna i niemiecka.
Zgoda, jeden dzień w Thionville, a potem jadę do Rzymu.
Ma pan na to dowody?
To ciężki kaliber.
Dałem wszystkie pańskiemu ojcu.
Obawiam się, że zginęły z nim w katastrofie samolotu.
To nie takie oczywiste.
Mój ojciec był ostrożny i drobiazgowy.
Musiał trzymać gdzieś fotokopie.
Proszę tam wrócić.
Niemożliwe. Jestem spalony we Włoszech.
- O! Lauren! - O! David!
Żałuję Lauren, nie możesz już z nami wyjeżdżać.
To twoja decyzja czy Barta?
Bart myśli jak ja, a raczej ja myślę jak on.
Co byś zrobił bez Barta?
Powiadają, że nic nie rośnie w cieniu dużych drzew.
Być może bym zakwitł.
To życzenie?
Nie jestem ładną dziwką, nie chodzę od klienta do klienta.
Czy jest pan wstanie usiąść do tej maszyny,
i napisać co wie o Galazzi?
Chce pan to opublikować?
Jeśli znajdę dokumenty.
- Nie powiedział pan wszystkiego! - Faktycznie.
Kilku watykańskich archiwistów zna wiele spraw.
O deportacjach wielkich żydowskich rodzin z Rzymu.
- Galazzi robił to samo. - Tak!
- Co z ręką? - Cała.
- Wynoś się, skończyłem z tobą! - Drogo za to zapłacisz!
Cena za moje życie wzrosła!
Nastąpił nowy rozwój wydarzeń.
Idziemy schodami!
David!
Nie możesz przesunąć tej podróży?
Tym gorzej dla twojego syna.
Tato mówił, że jesteś spięty.
Musisz trochę odpocząć.
Byłem wzruszony, że twój tata przyjechał na pogrzeb.
Naprawdę wzruszony.
Zadzwonię później.
Na tę chwilę, on niczego nie podejrzewa.
Sondaże przewidują naszą wygraną w następnych wyborach.
Najdrobniejsze uchybienie może kosztować nas wygraną.
Panowie, bądźmy ostrożni!
Jesteśmy zgodni.
Jeśli to konieczne, nie zawahamy się przed niczym!
Bądźmy ostrożni, panowie.
Jesteśmy, dom należy do pana.
To może być na mikrofilmie albo w starych aktach.
Bart Cordell sam nie wie. Trzeba to znaleźć.
Róże mojego ojca.
Róże umierają, kiedy nie ma już tu Jeana.
Często sobie tutaj używaliście?
Kiedy Delmas skończy artykuł, będziesz odpowiedzialna za skład.
Zrobimy dodatek specjalny i umieścimy w "z ostatniej chwili".
Numer wyjdzie w poniedziałek.
Nie opublikuje bez dowodów.
Nie uderzę w rodzinę bez pewności.
Podwajam sumę, jaką dawał panu mój ojciec.
Dla Katolickiej Międzynarodowej Pomocy Wzajemnej.
Chciałbym w zamian przysługę.
Proszę odnaleźć dokumenty w Watykanie na temat deportacji
rodzin żydowskich z Rzymu między 1942 i 1944.
Pana ojciec już o to pytał.
Zrobiłem, o co prosił.
Wysłałem mu te dokumenty.
On je ma, a raczej miał.
Bart, niech pan to zatrzyma!
Proszę nie robić tego samego błędu.
- Przykro mi z powodu pana żony. - Dziękuję, panie Cordell.
Dlaczego pana prywatna policja rozgania związkowców?
Nie mów pan głupstw. Gdybym miał prywatną policję
przeszkodziłaby w wysadzeniu mojego samochodu.
- A co z warunkami pracy? - Warunki pracy?
Stołówka obrzydliwie brudna. Jeden prysznic na 50 robotników.
Uważa pan, że Bart Cordell wizytuje swoje fabryki na pokaz?
Dlaczego ta wizyta, panie Cordell?
Żeby robotnicy mogli mnie ochrzanić.
- Mówi pan poważnie? - A pan?
Dam panu coś do przemyślenia.
Dziś rano byłem nad brzegiem Renu,
żeby zobaczyć robotników idących do pracy w Niemczech.
Myślałem o wujku Remi Cordell...
i zastanawiałem się czy ludzie, którzy dają pracę tym robotnikom,
to ci sami, którzy deportowali mojego wujka 30 lat temu.
To refleksja o spróchniałej Europie?
Mogę pana zacytować?
Niech pan robi swoje.
- Jest tu jakiś telefon? - Tak, jest tam!
- Niemcy nie będą zachwyceni. - Wiem o tym.
Podczas wizyty swojego nowego imperium...
Bart Cordell, C.O.R.D.E.L.L...
mocno zaatakował Międzynarodowe Europejskie Spółki.
Cytuję ponownie ostatni akapit.
Młody dyrektor naczelny piętnowany...
Obecność na czele międzynarodowych spółek...
przemysłowców, którzy kolaborowali z niemiecką machiną wojenną...
Koniec cytatu.
Jeśli francuscy szefowie spółek zaczynają tak mówić,
to obawiam się o współpracę przemysłową w Europie.
- Co on jeszcze wymyśli? - To nie ma związku z polityką.
Uważam, że jest to początek osobistej zemsty.
Bart Cordell, w czasie swojej wizyty...
Dziękuję!
Droga mamo.
Przepraszam, że cię zawiodłem i byłem drugi w klasie.
To się więcej nie powtórzy. Z poważaniem. Bart.
Tak!
- Czy to pokój 405? - Tak.
- Kolacja dla dwóch osób? - Zgadza się.
Europa rekinów.
Nie można dać czegoś bardziej dobitnego?
Nie. Ten tytuł dobrze podkreśla artykuł.
Nie ma sensu spierać się o tytuł.
Podczas gdy nie jest możliwa publikacja bez dowodów.
Bez dokumentów, które pan Delmas podobno miał w rękach.
Myśli pan, że wszystko to wytwór mojego chorego umysłu?
Pan myśli, że zabawiałem się pół roku we Włoszech?
Te dokumenty istnieją.
Chyba że ktoś się ich pozbył.
Musimy się zastanowić, kto miał najlepsze warunki,
żeby pozbyć się tych dokumentów. Nikogo nie oskarżam.
Pan nie oskarża, pan zniesławia!
Mam pytanie Eminencjo, co pan zrobi, kiedy zabraknie Barta Cordella?
Wystarczy już! Nie walczcie między sobą.
Jeśli pan chce, mogę złożyć rezygnację.
Powiedziałem, wystarczy już!
Co robisz?
Obliczam odprawę dla pana Berthiera.
Mogę ci zadać trzy pytania?
Pierwsze, czy ty nigdy nie spisz?
Drugie, co znaczą te zmarszczki?
I ostatnie,
co to takiego jest?
To kamień Majów.
To bardzo rzadki kamień, dałem za niego 100.000 dolarów.
Loewenstein jest wściekły, że zgubił swój.
Co jest w nim specjalnego?
To właśnie jest tajemnica.
Nie mogę ci powiedzieć.
Dajemy to z tym, albo to nie ma sensu!
- Więc, wypuszczamy? - Nie, numer uzyskał zgodę.
Ale puścimy tylko na wyraźne polecenie pana Cordella.
Musi powziąć środki ostrożności.
To bardzo ważne.
Zabierz Hugo tak daleko od ojca, jak to tylko możliwe.
Wyjedź i nikomu o tym nie mów!
Po znalezieniu hotelu zadzwoń.
Wtedy wyjaśnię ci wszystko.
Rzym na linii, panie Cordell!
Bart, nie jestem już z ojcem. Słucham cię.
Wszystko ci wyjaśnię, Giovanella.
Musisz mi zaufać.
Jesteśmy w hotelu San Felice.
Numer telefonu to 89-28-30.
Numer pokoju 46.
Hotel San Felice!
Proszę zaczekać.
Pokój 46?
Giovanella? To znowu ja.
Chciałem się upewnić, że wszystko w porządku.
Hugo śpi, nie chcę go budzić.
Jutro rano pierwszym lotem odlecę z nim do Paryża.
Nikt mnie nie obserwował.
Taty nie było, kiedy wychodziłam.
Całuję!
- Daj informacje międzynarodową. - Tak, panie Cordell.
Informacja międzynarodowa.
Czy może pani sprawdzić numer 89-28-30?
To miał być numer do Hotelu San Felice w Rzymie.
- Tak, proszę zaczekać. - Dziękuję.
Mój ojciec miał rację.
Galazzi mną manipulował.
Na początku Giovanella nie wiedziała, że ojciec użył jej,
żeby przeniknąć do grupy Cordell.
Ale teraz...
Proszę pana, mam informację. Numer nie należy do hotelu.
To prywatny numer, nie możemy podać czyj jest.
Cicho! Hugo, ubieraj się!
Innemu dziecku powiedziałbym, że robimy żart mamie,
ale to jest na poważnie. Szybko, idziemy!
Wrzuć film na piątkę, a potem tytuł.
Bernard, muzyka na początku.
Przykro mi, że wcześnie zaczynamy, ale mamy dużo roboty.
- Zawsze mamy dużo. - Dobrze, recytuje.
Kręcimy!
Pisarz F. Scottt-Fitzgerald powiedział kiedyś,
"pokaż mi bohatera, a napiszę ci tragedię".
Dzisiaj wieczorem naszkicujemy obraz człowieka,
który jest mało znany publiczności,
ale politycy, przemysłowcy i dziennikarze,
zastanawiają się, czy jest on bohaterem,
jeśli jego życie może być tragedią.
Wszystko ci wyjaśnię, Hugo.
Ale musisz coś zrozumieć.
Nie jesteś jak inne dzieci. Jesteś spadkobiercą.
Daj zbliżenie, Carnavan! Jacques, na miejsce.
Muzyka na mój znak!
Zabierz go do samolotu, ja wykonam telefon.
Właśnie tak.
Gotowe do powiększenia. Zmiana!
Tak, wszystko dobrze.
Zacznij drukowanie numeru. Do zobaczenia.
Napisy i synchronizacja: Stil